Od pomysłu do usprawnienia – poznajcie Jacka Danielewicza

Za nim blisko 30 lat doświadczenia w środowisku produkcyjnym, zarządzaniu zespołami i wdrażaniu usprawnień. Dziś swoje umiejętności i energię do wprowadzania zmian wykorzystuje w PohlCon Polska, gdzie jako Manager ds. Ciągłego Doskonalenia chce pokazać, że nawet niewielkie usprawnienia mogą przynieść widoczne efekty. Jacek Danielewicz opowiada o swojej zawodowej drodze, podejściu do pracy z ludźmi, pomysłach na rozwój organizacji, a także o pasjach, które realizuje po godzinach.

Na początek – opowiedz trochę o swojej zawodowej drodze. Jak trafiłeś do miejsca, w którym jesteś dzisiaj?
Jacek Danielewicz:
Niemal całe moje doświadczenie zawodowe (w tym roku już 30 lat) dotyczyło produkcji w branżach: poligraficznej, AGD, automotive czy też przetwórstwa tworzyw sztucznych. Inny obszar doświadczeń – krótszy epizod, to sprzedaż. Większość mojej kariery zawodowej związana była z zarządzaniem pracownikami produkcyjnymi oraz inżynieringiem wspierającym produkcję, w tym utrzymanie ruchu i narzędziownię. Mam również doświadczenie z obszaru zarządzania działami jakości i logistyki. Jako że bardzo lubię wdrażać działania ku poprawie i angażować pracowników w takie procesy, postanowiłem wprowadzić dość istotną zmianę w swoim życiu zawodowym – po 10 latach zrezygnowałem z poprzedniej pracy i zacząłem rozglądać się za wyzwaniami zawodowymi dot. ciągłego doskonalenia. Tak trafiłem, trochę przez szczęśliwy zbieg okoliczności, do PohlCon Polska.

Manager ds. Ciągłego Doskonalenia – co w praktyce kryje się za tą nazwą stanowiska? Jak opisałbyś swoją rolę?
- Może na początek: dlaczego ważny jest proces ciągłego doskonalenia i skuteczne „zainstalowanie” go w firmie. W czasie mojej kariery zawodowej nauczyłem się, że bardzo ważnym aspektem dla każdej firmy produkcyjnej jest efektywność/wydajność produkcji i innych procesów wspierających (magazynowanie/transport, utrzymanie ruchu maszyn i narzędzi, procesy wspierające jak zarządzanie jakością, projektowanie, sprzedaż, obsługa klienta, księgowanie itd. – każdy taki proces jest równie ważny). Dlaczego? Jeśli jakaś firma nie poprawia swoich procesów, to przy konkurencji, która takie poprawy realizuje, dana firma staje się coraz mniej konkurencyjna, tzn. nie jest w stanie zaoferować klientom produktów dobrych jakościowo, w oczekiwanym czasie oraz w dobrej cenie. Zwykle dzieje się to nie w sposób spektakularny/nagły, a w sposób postępujący „po cichu”. Proces ciągłego doskonalenie, jeśli jest skutecznie realizowany, jest sposobem zapobieżenia sytuacji, że klienci nie chcą kupować produktów jakiejś firmy, bo konkurencja ma lepszą jakość/dostępność/cenę wyrobów. Jeśli tylko podejdzie się do jakiegoś procesu metodycznie i z otwartą głową, to niemal w każdym miejscu można znaleźć elementy do poprawy dot.: bezpieczeństwa w pracy, porządku na stanowisku, większej wydajności pracowników przy mniejszym de facto wysiłku, czy możliwości zaangażowania pracowników w poprawę, co (jak wiem z doświadczenia) jest również niezwykle ważne. Pracownik, który widzi, że jest wysłuchany, jego pomysły są brane pod uwagę, a dobre są wdrażane, staje się pracownikiem bardziej zaangażowanym. Moją rolę postrzegam jako osobę, która będzie inicjować takie doskonalenia z wykorzystaniem doświadczeń, które posiadam. Liczę, że uda mi się przekonać i zachęcić zespół do takiego podejścia.
 
Które z dotychczasowych doświadczeń zawodowych najbardziej wpłynęły na Twoje podejście do pracy i ciągłego doskonalenia?
- Prawdopodobnie praca w firmie Boshoku Automotive Polska w Tomaszowie Mazowieckim, która w tamtym czasie zarządzana była przez Japończyków z grupy Toyoty. To tam w praktyce nauczyłem się podejścia tzw. go-to-gemba. Idź do stanowiska pracy i zobacz na własne oczy, jak wygląda praca/zgłaszany problem (jeśli masz taką możliwość, to spróbuj sam popracować na danym stanowisku), a następnie porozmawiaj z pracownikami, jak próbowali ten problem rozwiązać. Zapytaj, czy mają jakieś pomysły. To jest bardzo ważny etap. Idąc dalej: przeanalizuj problem - najlepiej w zespole), uzyskaj akceptację ze strony użytkowników i wdrażaj je zaczynając od rozwiązań szybkich/prototypowych nie czekając na docelowe „piękne” rozwiązania (w myśl zasady: jak prototyp zadziała poprawnie, to wtedy wdrożymy eleganckie finalne rozwiązanie). Po wdrożeniu wróć i sprawdź, czy wszystko działa jak było zaplanowane i czy pracownicy są zadowoleni. Jeśli tak, udokumentuj zmianę, opracuj standardy, aby można je było zaprezentować i wdrożyć w kolejnych podobnych przypadkach.

Co najbardziej lubisz w swojej pracy – analizowanie, szukanie rozwiązań, pracę z ludźmi, a może moment, kiedy widać już efekty wprowadzonych zmian?
- Wszystko powyższe – te elementy są ze sobą połączone. Najbardziej satysfakcjonujące jest zobaczenie zaangażowania pracowników, kiedy sami przychodzą i mówią, że „na tamtym stanowisku wdrożone zostało takie fajne rozwiązanie, u mnie też można byłoby coś poprawić, mam taki jeden pomysł…” oraz gdy po wdrożeniu, zgłaszają, że „rzeczywiście pracuje mi się lepiej” i chcą dany pomysł powielać na innych stanowiskach. Usłyszenie takich informacji wynagradza wiele wcześniejszych trudnych sytuacji.

Co jest dla Ciebie najciekawsze w poznawaniu organizacji od środka?
- Poznawanie nowych ludzi, ich sposobu pracy, podchodzenia do problemów i ich rozwiązywania oraz nowe, inne niż dotychczasowe technologie, procesy, maszyny. 

Jak ważna w Twojej pracy jest współpraca z pracownikami różnych działów i korzystanie z ich doświadczenia?
- Współpraca, otwarte i pozytywne dzielenie się doświadczeniami oraz wzajemne zaufanie są kluczowe. Zazwyczaj pracownicy w danym dziale znają bardzo dobrze dany problem, mają doświadczenia w próbach jego rozwiązania. Wiedzą, co przy wcześniejszych działaniach poszło OK, co poszło NOK. Często wysłuchanie uczestników jakiegoś procesu bardzo ułatwia szybsze znalezienie rozwiązania. Ponadto, większość wprowadzanych zmian wymaga współpracy i akceptacji osób, które w te zmiany są zaangażowane. Bez takiej współpracy często zmiany są odrzucane już na samym wejściu, nawet jeśli proponowane rozwiązania nie są same w sobie złe.

Jaki projekt z dotychczasowej kariery dał Ci najwięcej satysfakcji?
- Wymienię dwa. Pierwszy to uruchomienie produkcji na liniach montażowych BSH w Łodzi w nowej (na tamten czas) fabryce suszarek bębnowych – byłem liderem całej sekcji i do mnie należało wyposażenie linii, zbudowanie zespołu pracowników i na koniec uruchomienie produkcji. Drugi - odbudowa jednego z zakładów mojej poprzedniej firmy po pożarze – stawianie nowych maszyn, budowanie zespołu pracowników, praca nad zmianą ich mind set’u (m.in. zaangażowanie pracowników w poprawę efektywności pracy, poprawa aspektów BHP i porządku/czystości w miejscu pracy).

Co chciałbyś wnieść do PohlCon Polska i co byłoby dla Ciebie największą satysfakcją w tej roli?
- Opisywane powyżej podejście dla chęci do ciągłej poprawy i doskonalenia. Nawet, jeśli teraz jakieś procesy nie działają optymalnie (a w żadnej firmie nie jest tak, że wszystko działa bezproblemowo), to chciałbym, żeby jak najwięcej pracowników uwierzyło, że można wiele rzeczy poprawić. Głęboko wierzę, że można to osiągnąć wspólną pracą i podejściem „krok-po-kroku” i „powoli i ciągle do przodu”.

Jest coś, czego Twoi nowi współpracownicy mogliby się po Tobie zupełnie nie spodziewać?
- Mówię trochę po grecku. W czasie studiów byłem niemal rok na stażu w Atenach i intensywnie się tego języka uczyłem, choć po tym okresie miałem niemal 30-z letnią przerwę w jego używaniu. Kiedy niedawno byłem z rodziną w Grecji, to wiele słów i zwrotów w magiczny sposób wróciło do mnie i mogłem trochę rozmawiać z localsami, co wywoływało niemałe zdziwienie.

A jaki jesteś po godzinach? Co najchętniej robisz, kiedy kończy się dzień pracy?
- Mam takie trochę zanikające już hobby: modelarstwo. Buduję modele samolotów w skalach 1:48 i 1:32 z pełnym malowaniem, otwieraniem różnych możliwych osłon (np. silnika, przedziałów uzbrojenia), odtwarzaniem śladów eksploatacji. Chyba stąd pochodzi moje przywiązanie do szczegółów i chęci wykonywania pracy w jak najstaranniejszy i najdokładniejszy sposób, co muszę stale kontrolować, aby nie przesadzać. Lubię też piesze wędrówki z kijami nordic walking i wyprawy w góry (niestety coraz rzadziej). Satysfakcje daje mi też majsterkowanie (budowanie i naprawianie różnych rzeczy – od stolarki, poprzez budowlankę po elektrykę/elektronikę. Jest dla mnie dużą satysfakcją naprawić czy zbudować coś samemu. Szczególnie to, co sprawiało mi dużo problemu i było trudne w wykonaniu. Lubię też sport szeroko rozumiany i kibicuję jednej z łódzkich drużyn piłkarskich.